มะรือโบตก

2010-05-26T15:13:00.000+07:00

มะรือโบตก เมื่อ พ.ศ. 2510

โดย “ ชำนาญ ชูสุวรรณ”

ผมจบชั้น ป.4 เมื่อ ปีการศึกษา พ.ศ. 2510 ที่จังหวัด นครศรีธรรมราช อันเป็นภูมิลำเนาเดิม แล้วไปเรียนต่อ ชั้น ป.5 ในปีการศึกษาเดียวกัน ที่โรงเรียน บ้าน มะรือโบตก อำเภอ ระแงะ จังหวัด นราธิวาส ไปอยู่กับ อา น้องผู้ชายคนสุดท้องของพ่อ ซึ่งเป็นครู อยู่ที่นั่น

ด้วยเหตุผลว่า พ่อกับแม่ของผม เป็นผู้สนับสนุน ให้ท่านได้เรียนจบ ปกศ. จากโรงเรียน ฝึกหัดครูจังหวัดนครศรีธรรมราชที่ ปู่ ผมบริจากที่ดินให้ หลายร้อยไร่ ในสมัยนั้นปัจจุบัน เป็น มหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราช

เหตุผลต่อมา อา เป็นคนโสด อยู่บ้านพักครู ไม่มีใครช่วย ซักผ้า และ หุงข้าวให้กิน

อีกเหตุผลหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลหลัก จากการวิเคราะห์ ของผมในเวลาต่อมา คือ โรงเรียนบ้านมะรือโบตก ได้เปิดหลักสูตร การเรียนการ สอน ชั้น ป.5 ขึ้นเป็นปีการศึกษาแรก เพราะเป็นโรงเรียนหัวหน้ากลุ่ม ในตำบล มะรือโบตก ทางโรงเรียน คงเกรงว่า

จะไม่มีเด็กชั้น ป.5 ให้ครูสอน เพราะว่าเด็กไทย มุสลิม ในสมัยนั้น พอเรียนได้ ชั้น ป.3-ป.4 เขาก็ออกไป นิก๊ะ (แต่งงาน) มีครอบครัวทำมาหากินกันแล้ว บางคนไม่จบ ป.1 ด้วยซ้ำ ก็ต้องออกจากการเรียน เพราะเขาพูดภาษาไทยไม่ได้ และอีกหลาย ๆ เหตุผล

ด้วยประการฉะนี้ ผมจึงเป็นตัวเลือกของ อา ที่ต้องไปเรียนที่นั่น ด้วยการเห็นดี เห็นงาม ของพ่อ ผมด้วย ส่วนแม่ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะผมต้องไปอยู่ใกล ไป มา หาสู่ยาก และ กลัวลูกจะลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผมเป็นลูกคนโตของครอบครัวเสียด้วย

แต่ จนแล้วจนรอด ผมก็ต้องไป ยังมีเพื่อนผมอีกคน ที่ตกอยู่ในภาวะ จำยอมเช่นเดียวกับผม รายนั้นเป็นน้องครู ไปจาก จังหวัดสงขลา ชื่อ สุดคนึง บุญมณี เป็นผู้ชายทั้งแท่งน่ะครับ แต่ชื่อมันสวย ปัจจุบัน เป็น พันเอกพิเศษ สังกัด กองทัพภาคที่4 ผมขออนุญาต เอ่ยนามกับมันแล้ว (มึงอย่าฟ้องกูทีหลังน่ะโว้ย) แหะ แหะ ขออภัยท่านผู้อ่าน ติดปากน่ะครับ ทีกับผม มันเรียกชี่อ พ่อ ผมทุกที โรงเรียน บ้านมะรือโบตก อยู่ห่างจากสถานีรถไฟ มะรือโบ ไปทางทิศเหนือ ประมาณ 2 กิโลเมตร ขณะนั้นยังเป็นถนน ดินแดง

การเดินทางจะใช้รถไฟเป็นหลัก ถ้าขึ้นรถไฟจาก สถานี มะรือโบ ไปทางทิศเหนือ จะถึง สถานี ลาโล๊ะ สถานี อำเอเรือเสาะ, ยะหา, รามัน แล้วก็ ยะลา จาก สถานี มะรือโบ ไปทางทิศใต้ รถไฟวิ่งประมาณ 15 นาที จะถึง สถานี อำเภอ ระแงะ, ป่าไผ่, ไม้แก่น, เจาะไอร้องสุไหงปาดี,สุไหงโกลก ถ้านั่งรถยนต์ จากมะรือโบ ไปทางตะวันออก จะถึง อำเภอ ยี่งอ และ ตัวจังหวัด นราธวาส สมัยนั้น ผมเที่ยวตะลอน ๆ ไปกับเพื่อน มุสลิม ทั้งในเมือง ทั้งเข้าป่า ขึ้นเขา หาสัตว์ เก็บผัก เก็บลองกอง ซึ่งมีอยู่ทั่วไป ไม่มีใครสนใจ ปล่อยให้ร่วงหล่น เต็มโคนต้น ผิดกับสมัยนี้ กิโล เป็นร้อย แต่ก็ย้อนเวลากลับไม่ได้แล้ว อะไรๆ ก็เปลี่ยนไป

รวบรัดตัดตอน เป็นว่านักเรียนชั้น ป.5 ของโรงเรียนบ้านมะรือโบตก ป๊การศึกษา 2511 หนึ่งห้องมีนักเรียน 20 กว่าคน เป็นนักเรียนไทยพุทธ 5 คน คือ หลานครู 1 คน น้องครู 1 คน ลูกนายสถานีรถไฟ มะรือโบ 1 คน ลูกสาว เจ้าหน้าที่สถานีรถไฟ 1 คน ปัจจุบันนี้ เธอเป็น อาจารย์สอนอยู่ที่ โรงเรียน บ้านมะรือโบตก นั่นแหละ และ ลูกชาวบ้าน ที่ขายของอยู่บริเวณชานชาลา สถานีรถไฟอีก 1 คน

นอกจากนี้ เป็นนักเรียนไทยมุสลิม หลายคนจบ ป.4 ไปแล้ว 1-2 ปี นักรึยนผู้หญิง บางคนมีลูก 1 คนบ้าง 2 คนบ้าง นักเรียนผู้ชายหลายคนมีครอบครัวแล้ว ทุกคนใช้ภาษ ยาวี สำเนียงท้องถิ่น พูดคุย สนทนา กันเป็นปกติ ยกเว้น หลานครู กับน้องครู ที่หูไม่กระดิก อย่าว่าภาษา ยาวี เลย ขนาดภาษาไทยกลาง เรายังพูด ท้องแดง เลย ( ฮ้า ฮ้า ฮ้า )

แต่เพี่อนๆ มุสลิม ก็ดีใจหาย พยายามสอนให้เราพูดทุกวัน วันล่ะคำ สองคำ คำง่ายๆ อย่างเช่น อามอ แปลว่า ฉัน, แดมอ แปลว่า เธอ, มาแกนาสิ-กินข้าว,ดือฮาอาปอ-กับอะไร

ดูวิ-เงิน, แกตอ-รถไฟ,นิก๊ะ-แต่งงาน,สุหนัต-พิธีขลิบปลายอวัยวะเพศเด็กผู้ชาย

หรือ ซอ-ดูวอ-ตีกอ-ปะ-ลีมอ-แน-ตูโย๊ะ-ลาแป-สิมิแล-สะปูโล๊ะ แปลว่า 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10 บางคำ สำเนียง จะแตกต่างจาก ภาษา ยาวี สำเนียงกลางที่ใช้พูดกันในประเทศ มาเลเซีย อย่างเช่น มาแกนาสิ เป็น มากันนาสิ, ซอ เป็น ซาตุ ประมาณนี้

แต่ที่แสบสันต์ อีตรงที่เพื่อน ผู้ชาย มันสอนผมให้ไปพูดกับเพื่อนผู้หญิงว่า “เธอสวยมาก”นี่สิที่ทำให้ผมจำประโยคนั้น จนวันตาย มีอยู่วันหนึ่ง หลังจากที่ซักซ้อม จนมั่นใจ พวกนั้นก็ยุให้ผมไปพูดกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้น ไอ้ผมก็พาซื่อ ไม่ร้องรำทำเพลง เข้าไปพูดกับเพื่อน

ผู้หญิงที่สวย ที่สุดในห้อง (สาวแขกผิวขาวปากแดงแก้มแดงครับทั่น) ด้วยความมั่นใจ เพราะซ้อมมาอย่างดี พอผมพูดจบด้วยความภาคภูมิใจ ผลปรากฏว่า เธอตบผม เปรี้ยง ทันทีเลยครับท่านผู้ชม!.. (เธอ ผู้นั้น ปัจจุบันนี้ เป็นครูสอนอยู่ ที่โรงเรียนบ้านนิบง อยู่ในกลุ่ม โรงเรียน มะรือโบตก ขณะที่ผมเขียนบทความนี้ ผมได้โทรไปขอ อนุญาต พาดพิงถึงเธอด้วย เธอไม่ว่าอะไร ยังคงใจดีเหมือนเดิม และที่สำคัญ เธอยังไม่นิก๊ะ ฮ้า.. )

ถึงใหนแล้วล่ะ? อ้อ.. ผมเพิ่งมารู้ทีหลัง จากเพื่อนผู้หญิงที่ มีลุก 2 คน เธอบอกผมว่า ประโยคนั้น มันแปลว่า “ฉันขอร่วมรักกับเธอได้ไหม ” อัลลอฮ์...แค่ถูกตบน่ะมันยังน้อยไปครับท่านผู้ชม..

แต่..เรา ผมหมายถึง หลานครู กับ น้องครู ซึ่งมาจากต่างถิ่น ก็ได้รับการยอมรับใว้ในสังคมของพวกเขา โดยไม่มีเงื่อนไข ของความแตกต่างทาง ศาสนา ศักดิ์ ฐานะ เข้ามาขวางกั้น หรือเป็นตัวแปรใดๆทั้งสิ้น เราเรียนด้วยกัน เราเล่นด้วยกัน เรากินด้วยกัน ไปสุเหร่าละหมาดด้วยกัน เราไปเที่ยวไหน ต่อ ไหน ด้วยกัน วันโรงเรียนปิด เพื่อน มุสลิม มานอนกับผมที่บ้านพักครูบ้าง หรือไม่พวกเขา ก็พาผม ไปกิน ไปนอน อยู่บ้านเขาประดุจญาติพี่น้อง ก็ไม่ปาน

ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ที่เกิดขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2511 ยังประทับตราตรึง อยู่ในความทรงจำของผม เสมือนเหตุการณ์ ต่างๆ เหล่านั้น เพิ่งจะเกิดขึ้น เมื่อวานนี้เอง ผมไป มะรือโบ ครั้งล่าสุด ประมาณ 7-8 ปีที่แล้ว ตอนนั้น อา ยังไม่ปลด เกษียณ และ น้องชายผม เป็น ผอ.อยู่ที่ โรงเรียน ตากใบ (สำหรับรายนี้ แม่ผมร้องไห้ ทุกที่พอมีข่าว ว่าเขายิงกันบ้าง เขาระเบิด กันบ้าง สงสารแม่ แต่ไม่รู้จะทำยังไง) ตอนผมโทรไปคุยกับเพื่อนคนสวย ผมบอกเธอว่าอยากจะมาเที่ยว มะรือโบ เพื่อพบปะ เยี่ยมเยือน เพื่อนฝูงเก่าๆ บ้าง เธอพูดห้ามผมเสียงหลง บอกว่า อย่ามา มาไม่ได้ ผมจะได้รับ อันตราย เพราะผมเป็น คนแปลกหน้า ไปเสียแล้วสำหรับที่ มะรือโบ ผมถามเธอว่า ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น ในเมื่อ ผมเคยอยู่ที่นั่น ผมเติบโต จากที่นั่น ผมมีเพื่อนฝูงมากมายที่นั่น ทำไม? ผมจะไปไม่ได้ เธอไม่สามารถตอบคำถามผมได้

ตอบผมไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น? เธอบอกเพียงว่า หลายสิ่ง หลายอย่าง เปลี่ยนไป, เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิมอีกแล้ว โอ....อัลลอฮ์ โปรดเมตตาด้วยเถิด....?????????

มะรือโบตก เมื่อ พ.ศ.2510

มะรือโบตก